Ik at 3 weken suikervrij en dit is waarom het tegenviel (deel 1)

Dit is een blog dat uit twee delen bestaat. In dit blog vertel ik waarom ik meedeed, wat de spelregels waren en wat me tegenviel. In het tweede blog deel ik wat de voordelen waren van minder suiker/suikervrij eten en hoe ik nu verder ga.

Waarom deed ik dit?

Mijn collega vertelde dat ze meedeed met de suikervrije week challenge van het Diabetesfonds. Ik raakte daardoor geïnspireerd. Een challenge van een week, dat was goed vol te houden. Al gauw kwam ik achter de diepere motivatie achter waarom ik wilde meedoen aan de challenge. Ik wilde weten wat het zou doen met mijn mentale en emotionele welzijn tijdens mijn menstruatiecyclus. Daarom wilde ik eigenlijk ervaren hoe het zou zijn om een hele cyclus geen suiker te eten. In mijn vorige blog schreef ik al dat ik tijdens de lows van mijn menstruatie niet lekker in mijn vel zat en last kon hebben van negatieve gedachten en emoties. Ook merkte ik een afhankelijkheid van zoetigheid bij mezelf en daar wilde ik vanaf. Wanneer ik stress heb, krijg ik meer trek in vet- en suikerrijk voedsel. Dat droeg bij aan die negatieve stroom van gevoelens, waardoor ik in een vicieuze cirkel terecht kwam. Daar wilde ik vanaf!

Een kleine disclaimer: een aanpassing in mijn dieet lost echt geen problemen of levensvragen op. Maar het geeft wel een gevoel van autonomie, van zelfredzaamheid, van kiezen hoe je omgaat met lastige situaties. Want als je coping is om lekkere snacks te consumeren, en je neemt dat weg, dan word je geconfronteerd met het onderliggende probleem. En juist dat is waar ik mee bezig wilde gaan: negatieve gevoelens er laten zijn.

Hoe heb ik dit gedaan?

Ik heb drie weken geleefd zonder toegevoegde suikers. Bij mij zag dat eruit als: geen toegevoegde of bewerkte suikers eten in de vorm van tussendoortjes of snacks, geen (light) frisdranken drinken en ook mijn eiwitshakes en repen liet ik staan. Wel dronk ik nog gewoon havermelk in mijn cappuccino, at ik fruit en deed ik ook een kneepje ketjap manis door mijn Indische wokgerecht. Verder heb ik één avond een uitzondering gemaakt toen ik die dag had gewerkt, gesport en ’s avonds ging dansen met vrienden met 28 graden. Ik heb toen light frisdrank en tonic gedronken om mijn energieniveau te boosten. Oh, en ik ben ook gestopt met alcohol drinken. Maar dat is een blogpost voor later. Hieronder mijn bevindingen.

Energie

Wat ik merkte: ik was MOE. Tijdens een werkdag, ’s avonds, als ik opstond. Voor mijn gevoel liep in continu te gapen.
Wat ik leerde: Achteraf denk ik dat mijn lichaam bezig was met aanpassen en wennen aan minder suikers en calorieën in het algemeen. Ook startte ik tijdens de hittegolf met deze challenge. Die combinatie hielp niet voor mijn energieniveau.

De craving

Wat ik merkte: De craving naar zoet was er nog steeds. Na het eten had ik zin in zoet. En dat gevoel ging niet weg totdat ik iets (zoets) at.
Wat ik leerde: twee dingen. Ten eerste is het mijn gewoonte om na het avondeten nog iets te eten. Soms is dat buikhonger, dan heb ik te weinig gegeten. Meestal was dat mondhonger: ik wilde nog iets hebben om op te knabbelen. Ten tweede ben ik op zoek gegaan naar alternatieven voor (zoete) snacks. Na het avondeten at ik eiwitrijke ontbijtgranen met melk – melk is zoet –, kwark met fruit of maakte ik zelf waterijsjes met bevroren fruit, munt en kokoswater (discutabel of dit suikervrij is). Of ik at een handje zoutjes. Alles hielp een heel klein beetje om de craving weg te nemen.

Oncomfortabel

Wat ik merkte: het voelde oncomfortabel. Iets niet mogen is vervelend, ik mocht toch zeker zelf kiezen wat ik at? Ik moest mezelf continu herinneren aan de reden waarom ik dit deed, namelijk voor mijn mentale gezondheid.
Wat ik leerde: ik vind mijn mentale gezondheid heel belangrijk en kon daardoor de challenge beter volhouden. Door het grotere plaatje te zien, kon ik het discomfort opmerken zonder er teveel in te zwelgen.

Spierpijn

Wat ik merkte: als flexitariër die 5x per week traint vind ik het soms best lastig om voldoende eiwitten binnen te krijgen. Ik track mijn voeding niet, maar van vroeger wist ik dat het niet altijd genoeg was (ik reken op minimaal 1,6x gram eiwit van mijn eigen lichaamsgewicht). Nu ik geen eiwitshakes, limonades en repen meer consumeerde, kreeg ik sowieso minder eiwitten binnen dan ervoor. Ik merkte dat ik meer en langer spierpijn had.
Wat ik leerde: heel eerlijk? Ik heb nog steeds veel last van spierpijn. Dit kan ook met andere factoren te maken hebben. Op het moment van schrijven heb ik nog steeds geen populaire eiwitproducten aangeraakt, op zuivel na. Dat handige, praktische van eiwitshaker etc. viel weg. En ik ben dus benieuwd of ik minder spierpijn heb als ik weer eiwitshakes-limo’s-repen ga toevoegen aan mijn dieet.

Suiker is sociaal

Wat ik merkte: Bij sociale gelegenheden wordt er meer suikerrijk voedsel genuttigd. Een pensioenfeestje? Er wordt een gezellige high tea georganiseerd. Een etentje met familie of vrienden? Er wordt voor een lekker toetje gezorgd. Afscheid van een collega? Taart. Iemand is jarig? Celebrations. En zo gaat de lijst door.
Wat ik leerde: ik heb iedereen verteld waar ik mee bezig was, zodat zij begrepen dat ik niet mee deed. Soms was het een echte gespreksstarter. Iedereen heeft zijn eigen ervaring omtrent suiker. Op een gegeven moment was ik klaar met de challenge en kon ik eigenlijk geen nee meer zeggen tegen al die sociale momenten. Als mensen hun best hebben gedaan iets lekkers te bakken, dan wil ik het gewoon proberen. En ik hoorde me tegen mezelf zeggen: het mag nu wel, dit is om te vieren. Ik stond hier overigens neutraal tegenover.

Tot zover deel 1. Stay tuned voor deel 2 van mijn ervaring met suikervrij eten!